X
تبلیغات
رایتل

  


 به نام آنکه هسـتی نام از او یافت



    فلک جنبش، زمین آرام ازاو یافت



      خــدایی کآ فـرینـش در سُـجــودش

 

         گـواهی مُـطـلـق آمـد بـر وُجـودش


 

 

                     

   ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 صعود به کوروبار و لاسه سر

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


 

    

    

    

    

    

    

   

 

   نوشتار : شهرزاد فخر رحیمیان


  



   تصاویر : ابراهیم مهدی زاده ؛ صفا پورتوکّلی


 

  

  


   این بار، این افتخار نصیب بنده شد تا سفر نامه را بنویسم.


 به رسم احترام ابتدا سه نفری که مهمان ما بودند و اوّلین بار بود با ما همسفر شدند:


          سرکار خانم مرجان تقوی (خواهرآقای مجید تقوی)


    



   وآقایان وفا و صفا پورتوکّلی (خواهرزاده های آقای مهران)


    


   و سایر اعضا، آقایان و خانم ها :


                     پدرگرامی خودم، فریدون فخر رحیمیان

    

           (سرپرست و راهنمای گروه)


  


                     

                     میرمحمّد صادق مهران


    



                   علی مهـران (برادرآقای دکترمهران)

    

    



                                        ناهـیــد میرمیـناچی


    



                              صهـبــا جون


    




                        میـنــا فـرّخ و حامــد فـرّخ


    



      پروانه نبی زاده و مجیـد تقـوی (عقب دار گروه)


    



                                      زهـرا مؤمـن پور


    



                                ابراهـیــم مهــــدی زاده


    



                               و    سعـیــد نوروزی فر


    


   و حال شرح این سفر:

 قرار بود ساعت ۵:۳۰ صبح روز جمعه ۲۱ تیرماه ( ۱۲ ژولای ۲۰۱۳ ) از فلکه جهاد حرکت کنیم

 اما تا همه بیایند با ۱۷ دقیقه تأخیر حرکت کردیم.


    


   ساعت ۶:۵۰ به ماسوله رسیدیم.


    


   بعداز آماده شدن گروه، راهنما توضیح داد که ما ۲ ایستگاه داریم: اول کوروبار وبعد لاسه سر.

 کسانی که خسته شوند کـوروبار می مانند و آنهـایی که می توانند به لاسه سر می روند؛ و

 به این ترتیب ساعت ۷ از ماسوله راه افتادیم.


    

    


   چند تصویر از ماسوله و مسیر:


    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

     

     

     

     

     

    

    

         

   بعداز کمی پیمودن راه، به یک دو راهی رسیدیم (که طبق معمول آقای مهـدی زاده برای

 یافتن جا برای صرف صبحانه و گذاشتن چای، جلوتر از گروه رفته بودند) که راهنـمـا گفت از

 سمت چپ راه آسان تر است اما چون احتمـال دادیم که آقـای مهدی زاده از سمت راست

 رفته باشد، تصمیم گرفتیم از همان مسیر برویم؛ اما در همان حین آقای مهدی زاده تماس

 گرفتـند و گفـتند از سمت چپ بیایید که اوّل و آخر گـروه عوض شد! من هم که تا آنجا کمی

 خسته شده بودم و تقریبا آخر بودم با این حرف انرژی گرفتم و با صهبا شدیم اوّل از همه!!!


    

    

    

    

    

   فکر می کنم که بعد از صرف صبحانه ساعت ۸:۱۰ بود که عزم رفتن کردیم...


    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

 

   ... و این هم کتری معروف!


    


   خانم مؤمن پور هم کلّ راه را به کمک آقای مهدی زاده آمدند اما بیشتر از همه غُر زدند که

 چرا راه سخت است؟!


    

    


   این کوچولو هم، که اگر اشـتباه نکـرده باشم، دو سال بـیـشتر نداشت، با مامان و باباش

 اومده بود!


    

    

     

   و بالآخره مسیر با شوخی های سایر عزیزان خصوصاً آقای تقوی طی شد.


    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    


   ساعت حدود ۱۰:۳۰ بود که ما به کوروبار رسیدیم...


    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    


   ...و چون آفتاب بود و خانم ها هم گفتند جایی بشینیم که سایه باشد، رفتیم زیر درختی

 که فکر می کنم حدوداٌ ۳۰۰-۲۰۰ سال قدمت داشت، نشستیم.


    

    

    

    

    

 

   آقای مهران و آقای مهدی زاده و آقای فخر بعد از استراحت کوتاهی ساعت ۱۰:۵۲ به مقصد

 لاسه سر حرکت کردند.


    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    


   از آنجـایی که بعد از نشستن ما سایه شد و مِـه آمد و سردمان شد، چوب جمع کردیم و

 آقای تقوی هم زحمت روشن کردن آتش را کشیدند.


    

    

    

    

                       

    

    

    

    


   آقای نوروزی فر هم از چشمه آب آوردند برای چای.


    

    

    

                       

    

    

    


   بعد از روشن شدن آتش، آقای تقـوی مدام به شوخی می گفتند: " آخه مهدی زاده هم

 بلده آتیش روشن کنه؟ چی بود صبح؟! فقط دود تحویل ما داد! ببین، اینو می گن آتیش! "

 ولی از حق هم نگذریم، عجب آتیشی بود!


    

    

    

    

    

   همه دور آتش جمع شده بودیم و بزرگتر ها هم که یادی از دوران کودکی شان کرده بودند،

 درمورد کارتون های مورد علاقه شان صحبت می کردند!


    

    

                   

                           

    

    

    


   ساعت ۱۲:۴۵ بود که دیدیم یک نفر با لبـاس قرمز از کوه پایین می آید، که صهبــا فکر کرد

 آقای مهدی زاده ست و شروع کرد به صدا زدن باباش؛ و آنها هم جواب می دادند! اما بعد از

 مدتی متوجه شدیم گروهی که با فاصلۀ زیادی از ما نشسته بودند و ما آنها را نمی دیدیم،

 جواب ما را می دهند! وجالب اینجاست که گاوی هم که آنجا بود بعد از آنها جواب می داد!!!


    

    

    


    و خلاصه ساعت ۱۳:۱۵ بود که برگشتند (این را هم اضافه می کنم که آقای مهران گفتند

 ساعت ۱۲:۱۵ از لاسه سر راه افتادند).


     

     

     

     


   بعد نهار خوردیم و بعد از آن چای و میوه.


     

     

     

     

     

     

     

     

     

    

     

     

        


   ساعت ۱۴:۴۵ از کوروبار آمادۀ حرکت به ماسوله شدیم. در راه برگشت هم کمی باران آمد

 و تا برسیم من که رسماً موش آب کشیده شده بودم!


    

    

    

    

     

   و ساعت ۱۷:۳۰ به ماسوله رسیدیم و به رشت برگشتیم. و ما با کمی توقف در فومن،

 ساعت ۱۹:۳۰ به رشت رسیدیم.


 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


 من در آخر از خوانندگان محترم تشکّر میکنم که وقت گذاشتند،

                                                           و عذر می خواهم اگر بد نوشتم!

                       (من همیشه با انشا نوشتن مشکل داشتم) به بزرگی خودتون ببخشید.



                                Dream what you want to dream

                         Go where you want to go

                               Be what you want to be

                      Because you have only one life

                           And one chance to do all the things

                                    You want to do


    

    


  هرچه می خواهی آرزو کن


      هرجایی که می خواهی برو


              هرآنچه می خواهی باش


 چون فقط یک بار زندگی می کنی

 

    و فقط یک شانس داری


              برای انجام آنچه می خواهی



    


                                      

نظرات (3)
شنبه 30 شهریور‌ماه سال 1392 ساعت 10:31
با درود و عرضِ سلامهای گرم و خسته نباشید نزد همهء دوستان و عزیزان, و همهء اعضای فعّال و نیمه فعال و زحمتکشِ گروه کوبا
و با تشکر و سپاس از سرکار خانم شهرزاد فخر جهت نوشتن این مطلب و سفرنامه , و همچنین قدردانی ویژه از عکّاسان گروه آقای ابراهیم مهدیزادهء عزیز و خواهر زادهء گلم آقای صفا پور توکّلی , که عکسها و تصاویر و مناظر بسیار زیبا و بدیعی را گرفته و تهیه کرده اند .
و نیز تشکّر و تقدیر از برادر عزیزم که بسیار بسیار بسیار دوستش میدارم , بخاطر زحمت گردآوری و تهیّه و تنظیم عکسها و تصاویر و سایر امور مربوط به این سفر و سفرنامه .

شعری را در قالبِ غزل و بر وزن رُباعی, که در تاریخِ AUG - 10 - 2013 گفته و در حقیقت آن را به یکی از دوستان عزیز و فرهیخته ام هدیه کرده بودم , به جهت تذکّر و یادآوری و بیانِ رک و بی پردهء اوضاع درون و بیرونِ من در آن سفر کوهپیمایی و نیز در اکثر مواقع زندگی , به شما دوستان و خوانندگان نیز عرضه و تقدیم میدارم .

* تــــــسکـــــیــــــن *

وقتیکه دلم پُر شرر و غمگین است _ گفتم که چه غم؟! غم به دلم شیرین است !!
آیینِ مُروّتِ فلک , بدعهدی است _ ما را چه گنه؟! وفایمان آیین است
در صورتِ افلاک , هزاران پروین _ دلسردیِ ما ز خوشهء پروین است!
چون ژرف نظر کرده به عالم , دیدم _ آوردگهِ کشاکشی خونین است
احوالِ جهان و حال و روز دل ما _ ویران و خراب و تیره و چرکین است!
دل گاه به رشت مُمتزج گشته , گهی _ کرمانشه و گه لندن و گه در چین است !!!
در صفحهء شطرنج , چو سربازم و لیک _ ما را هوسِ منزلتِ فرزین است
زیر و بمِ روزگار از سر کردم _ هیهات!! که جایگاه من زیرین است !
دیریست که در برزخِ خود واماندم _ زخمیست که ماجرای آن دیرین است !!!
بیهوده چرا شِکوه ز دادار کنم؟! _ کان نیز چو من تکیده و مسکین است !
در خلوتِ تنهاییِ هر روزهء خود _ دیدم که خدا نیز چو من بی دین است!!!!!!

AUG - 10 - 2013
19 مرداد 92

علی مهران
امتیاز: 5 0
شنبه 30 شهریور‌ماه سال 1392 ساعت 11:49
با سلام و عرض ادبِ مجدد خدمت شما
میخواستم دیدگاهم را در مورد آخرین تصویرِ موجود در گزارش سفر و نوردِ صعود به کوروبار , برایتان بازگو کنم .
این عکسِ پُر ایهام و در هاله ای از ابهام!!! که زحمت تنظیم و درج آن را برادر گرامی ام کشیده اند , از معدود عکسها و تصاویری است که منِ در آن می خندم .
هر کسی بنابه نگرش و نوع تفکّر و ذهن خود ممکن است تصوّر و برداشتی از این عکس داشته و برای خود متصوّر شود .
من خودم به شخصه نیز با توجّه به حالات و موقعیّتهای خاص, مختلف و متغیّر ، میتوانم برداشتهای گوناگونِ مشابه و یا حتّی متضادی هم داشته باشم .
امّا دوست دارم دیدگاه من نسبت به آن قلب که به گونهء مرموز و ابهام آمیزی به تصویر اضافه و مُلحق شده , نمادِ عشقِ بیکران من به « آزادی » و « انسانیّت » , و البته به « داداش » گلم باشد .
با توجّه به موضوع عکس که در آن [ من و قلب و عشق و چای و لبخند ] , به چشم میخورد , بجا دانستم که یک رُباعی را که چند سال پیش سروده بودم , ذیلِ این نظر و نوشته , برای شما بازگو کنم .

* رُباعیِ چایِ قند پهلو *

معشوقهء او عطر زن و بوی کباب _ معشوقهء من, چنگ و نِی و طبل و رُباب
ای مُطربِ جان , مِی ده و معشوقهء ناب _ مِی چای بُود در دلِ شب , قند کتاب

شنبه ظهر
sep - 21 - 2013

علی مهران
امتیاز: 3 1
شنبه 19 بهمن‌ماه سال 1392 ساعت 09:40
دکتر مهران عزیز سلام
ای کاش من هم همسفر شما بودم.
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سعادت یار نبود نعمت جان.
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد